Een Meertalige Website die Echt Werkt

Deze site bestaat in het Nederlands, Engels en Spaans, dus dit artikel beschrijft deels onze eigen keuzes, en die we eerst verkeerd maakten.

De woorden vertalen is het deel waar iedereen op rekent. Wat projecten breekt, is alles eromheen.

Bepaal wat je eigenlijk doet

Drie verschillende dingen heten "meertalig", en ze vragen verschillende antwoorden.

Zelfde content, andere talen. Eén bedrijf, één aanbod, drie doelgroepen. Dit zijn de meeste bedrijven en het is het simpelste geval.

Andere content per markt. Andere diensten, andere prijzen, andere wettelijke eisen. Nu heb je drie sites die een ontwerp delen.

Zelfde taal, andere landen. Spaans voor Spanje en voor Mexico, of Nederlands voor Nederland en België. Andere valuta, andere voorwaarden, soms ander vocabulaire.

Maak je hier de verkeerde keuze, dan vecht je jarenlang tegen je eigen architectuur. De meeste kleine bedrijven hebben het eerste nodig en nemen de machinerie van het derde over omdat een plug-in het aanbood.

URL-structuur

Drie opties, en de keuze is vrijwel permanent.

Submappen — example.com/nl/, /en/, /es/. Alle autoriteit hoopt zich op één domein op, één certificaat, één inrichting. Dit gebruiken wij en dit raden we vrijwel iedereen aan.

Subdomeinen — nl.example.com. Nettere scheiding, maar je verdeelt je autoriteit over hosts voor heel weinig voordeel.

Landendomeinen — example.nl, example.es. Het sterkste lokale signaal en verreweg het meeste werk: aparte domeinen, aparte hosting, aparte autoriteit vanaf nul. De moeite waard als je echt gescheiden landenoperaties draait, en anders een valkuil.

Wat je ook kiest, de taal moet in de URL staan. Een site die op hetzelfde adres verschillende talen toont, kan niet fatsoenlijk worden geïndexeerd, niet worden gedeeld, en niet worden opgeslagen in de taal die iemand wilde.

hreflang, en de drie manieren waarop het misgaat

hreflang vertelt zoekmachines dat deze pagina's dezelfde content in verschillende talen zijn, zodat de juiste aan de juiste persoon wordt getoond en ze elkaar niet beconcurreren.

De regels zijn kort en onvergeeflijk:

Elke versie moet elke versie noemen, inclusief zichzelf. Verklaart je Nederlandse pagina de Engelse maar de Engelse niets, dan is de relatie gebroken en wordt hij genegeerd.

Neem x-default op. Dat zegt welke versie iemand krijgt op wie de andere niet passen.

Gebruik de juiste codes. Taal, of taal-regio: "es", of "es-ES" en "es-MX". Niet "es-latam", dat bestaat niet.

De drie fouten die we het vaakst zien, op volgorde: ontbrekende retourverwijzingen op één versie; hreflang die naar een URL wijst die doorstuurt in plaats van naar de eindbestemming; en hreflang op pagina's die niet werkelijk vertalingen van elkaar zijn, wat gebeurt als iemand één taal reorganiseert en de andere niet.

Search Console rapporteert hreflang-problemen, en het is de moeite waard om na elke structurele wijziging te kijken.

Taaldetectie: doe het zachtjes

Het patroon waar iedereen zich aan ergert is automatisch doorsturen op basis van IP. Een Nederlandstalige op reis in Spanje krijgt een Spaanse pagina. Wie bewust de Engelse versie opent, wordt teruggekaatst. Een crawler in de Verenigde Staten ziet nooit meer dan één versie.

Iets als dit werkt beter: kijk eerst naar een opgeslagen voorkeur, dan naar de Accept-Language-header van de browser, dan naar het land als zwakke hint, en val terug op je hoofdtaal als niets daarvan helpt. Laat de bezoeker het daarna overrulen, onthoud wat hij koos, en stuur hem nooit meer door.

Het zichtbare deel telt ook. De taalkiezer hoort elke taal in die taal te tonen — Nederlands, English, Español, geen vlaggen. Vlaggen zijn landen, geen talen, en dat gaat voortdurend mis: welke vlag gebruik je voor Engels, en wat vindt een Vlaming van de Nederlandse?

Drie versies gelijk houden

Hier sterven meertalige projecten werkelijk. Niet aan vertalen, maar aan uiteenlopen. Iemand werkt de prijzen bij in het Nederlands. Drie maanden later staat op de Spaanse pagina die van vorig jaar.

Twee dingen voorkomen dat.

Structureer de content zo dat een ontbrekende vertaling niet te negeren is. Bij ons is elk stuk tekst getypeerd als een record waarin alle drie de talen verplicht zijn, zodat een taal toevoegen de compiler elke ontbrekende string laat opsommen in plaats van stilletjes Engels te serveren. Kan je CMS iets vergelijkbaars afdwingen, zet het aan.

Heb één moment waarop vertalen gebeurt. Niet "dat vertalen we later", wat nooit betekent. Of het gaat in drie talen live, of het gaat niet live.

De details die worden vergeten

• Het lang-attribuut op het html-element, per pagina correct. Schermlezers kiezen er de uitspraak mee.
• Datums, getallen en valuta per locale opgemaakt. 1.495 in het Nederlands en Spaans, 1,495 in het Engels. Dit fout doen laat een prijs tien keer groter of kleiner lijken.
• Formulieren en foutmeldingen, meestal het laatst vertaald en het eerst gezien door een klant als er iets misgaat.
• E-mails. De bevestiging na het contactformulier hoort in de taal te zijn die zij gebruikten.
• Juridische pagina's. Privacyverklaringen en voorwaarden moeten in een taal zijn die de klant begrijpt, en in sommige contexten is dat een eis en geen beleefdheid.
• De 404-pagina, precies het moment waarop iemand al geïrriteerd is.

Over machinevertaling

Gebruik het voor de eerste versie en laat daarna iemand die de taal spreekt elke regel nalezen. Die combinatie is dramatisch sneller dan vanaf nul vertalen en levert tekst op die leest alsof een mens hem schreef.

Rauw gepubliceerd levert machinevertaling proza op dat grammaticaal in orde is en subtiel verkeerd van toon — en in een markt waar je al een buitenstaander bent, is dat precies de indruk die je je niet kunt veroorloven. Het is ook de enige besparing waarvan de rekening volledig terechtkomt in de markt die je probeerde te betreden.